Drie vragen aan...

Saskia den Ouden is adviseur educatie en publiek. Ze dook in de geschiedenis van Weizigt. Vroeger was dit stukje Dordrecht de buitenplaats van de welvarende familie de Roo.  

Wanneer is Weizigt ontstaan en waarom eigenlijk? 

Saskia in de oude tuigenkamer van het Koetshuis"De buitenplaats Weizigt is eind 18de eeuw ontstaan, het had toen de naam 'thuyn of buytenplaatsje, vanouds genaamt Weysigt'. Het was overigens niet de enige buitenplaats hier. Verspreid over het Eiland van Dordrecht bestonden tussen 1600 en 1832 ruim dertig buitenplaatsen. Deze groene oases boden de rijke stedeling rust en ruimte. De welvarende eigenaren ontvingen er gasten, genoten van de frisse lucht én van het aanzien dat zij kregen door hun mooie buitenplaats. 

Veel van de oorspronkelijke buitenplaats Weizigt is er tegenwoordig trouwens niet meer. Alleen het woonhuis met oranjerie en washuis, het koetshuis en een aantal landschapselementen, zoals de vijver, zijn nog op hun originele plek te vinden."

Stel dat we nu een wandeling konden maken door het Weizigt van de achttiende eeuw, wat zouden we dan zien?

"In 1782 kwam Weizigt in handen van de familie de Roo. Henry Boudewijn de Roo (1859-1936) is geboren op Weizigt en erfde in 1886 de buitenplaats van zijn vader Gerardus Johannes Hermanus de Roo. Samen met zijn vrouw, jonkvrouw Wilhelmina Bartholina Maria van den Santheuvel, kreeg Henry vier kinderen. 

We weten dat zij vanuit hun woonhuis, het pand waarin nu Woonbron gevestigd is, zicht hadden op een groene weide met daarop een molen, op de plek waar je nu de Krispijntunnel vindt. De naam "Wei-zigt" komt waarschijnlijk daar vandaan. 

Op de buitenplaats vond je veel kronkelpaadjes en er stonden veel bomen, Weizigt had toen ook als bijnaam "het bos van de Roo". Ook was er een manege, een moestuin en een kas waarin exotische planten als orchideeën en de zeldzame nachtcactus werden gekweekt. 

Daarnaast was er natuurlijk heel veel personeel op Weizigt: een tuinbaas, kokkin, timmerman, linnenmeisjes, dienstmeisjes, huisknechten – ga zo maar door. Al dat personeel woonde bij de familie op het terrein, onder andere op de zolder van het woonhuis. Wat dat betreft kun je je voorstellen dat het hier een beetje leek op Downton Abbey."

"Vanuit hun woonhuis keken Henry  en Wilhelmina uit op een weide met een molen. Die stond precies op de plek waar nu de Krispijntunnel is." 

En wat gebeurde er daarna met deze plek? 

"Door de jaren heen werd buitenplaats Weizigt steeds kleiner. Dat kwam doordat het aantal inwoners van Dordrecht begon te groeien en er dus meer ruimte voor huizen nodig was. In de tweede helft van de negentiende eeuw was buitenplaats Weizigt bovendien al gehalveerd door de aanleg van het spoor en het station. 

Na de Tweede Wereldoorlog zijn zowel de panden als de grond verkocht aan de gemeente, een deel daarvan werd het huidige Weizigtpark. Het woonhuis en koetshuis hebben na de verkoop wisselende functies gehad. 

Ook nu verandert er op het terrein nog van alles; zo gaan we op termijn bijvoorbeeld plaatsmaken voor een hogesnelheid fietspad langs het spoor, dat het mogelijk maakt in één keer van Rotterdam naar Breda te fietsen. En de oude oranjerie, een heel bijzonder monument dat nu helemaal vervallen is, zal gerenoveerd worden. Ook zal het verplaatst worden naar de plek waar de kas nu staat en een horeca-bestemming krijgen. Zo blijft dit stukje Dordrecht eigenlijk altijd in beweging."

Naar de andere interviews