Drie vragen aan...

Rachel Plaisier volgde een bloemisten- en hoveniersopleiding en werkt al een aantal jaar als medewerker Groen en Publiek bij Weizigt. 

Waar ben je op dit moment mee bezig?

"Mijn werkagenda hier volgt het ritme van de natuur en is dus ieder seizoen anders. Momenteel ben ik palmkool en meekrap aan het voorzaaien en verspenen. Hierbij haal je dicht op elkaar staande kiemplanten uit elkaar en zet je ze in een grotere pot. Daarnaast begeleid ik een groep vrijwilligers. Vaak zijn dat mensen die hier in het groen komen re-integreren na een burn-out of tijdens hun pensioen veel buiten willen zijn. We zijn nu druk bezig met de aanleg van een nieuwe kringlooptuin. Daarin kunnen bezoekers zien hoe de natuur elk jaar opnieuw een proces van afbraak en opbouw doorloopt. Behalve een kringlooptuin vind je hier trouwens ook een moeras, een watertuin, een groentetuin, een kas en een beemd. Die verscheidenheid aan biotopen maakt het voor mij erg interessant, omdat al die gebieden iets anders nodig hebben. Het ene bewerk je intensief, in het andere laat je de natuur juist haar gang gaan." 

"Zien hoe zo'n dapper, piepklein babykomkommertje verschijnt, dat vind ik elke keer opnieuw bijzonder."

Je doet dit werk al lange tijd, en hebt op veel verschillende plekken gewerkt. Wat valt je hier op?

"Toen ik de hoveniersopleiding deed was gif gebruiken volkomen normaal. Dat idee is gelukkig steeds meer aan het veranderen. Bij Weizigt wordt nooit gif gebruikt. Wij zijn honderd procent ecologisch en dragen dat ook uit. Tijdens de rondleidingen die ik hier geef merk ik dat steeds meer mensen hier nieuwsgierig naar zijn. En ook steeds vaker op zoek gaan naar gifvrije tips voor in hun eigen tuin. Ik leer bezoekers bijvoorbeeld hoe ze sluipwespen kunnen inzetten om bijvoorbeeld spint te bestrijden, wat een rol van betekenis een lieveheersbeestje kan spelen in het ecosysteem van je tuin, hoe waardevol het is om je uitgetrokken onkruid op de aarde te laten liggen en waarom je je tuin juist beter niet kunt omspitten voor je er nieuwe planten inzet. Zoveel mogelijk mensen bewust te maken van hun rol in het grotere geheel – oftewel het ecologisch systeem waar we met zijn allen deel van uit maken – dat vind ik heel belangrijk."

Wat is jouw favoriete stukje Weizigt? 

"Dat zijn er eigenlijk twee. Mijn eerste favoriete plek is de bocht achter de watertuin, daar lopen veel bezoekers aan voorbij, omdat het op het eerste oog slechts een doorgang naar het volgende stuk tuin lijkt. Als je goed kijkt vind je er knalgele sleutelbloemen en witte lente- en zomerklokjes. Met name die klokjes zijn bijzonder; het lijken doodgewone sneeuwklokjes, maar dat zijn het niet. Deze zomer- en lenteklokjes zie je maar zelden omdat de grond er vochtig, voedsel- én schaduwrijk voor moet zijn. Mijn andere favoriete plek is in de kas, in de hoek waar de komkommerplant groeit. Zo'n plant kan met gemak veertig meter lang worden en met zijn dunne stengeltjes gigantische komkommers dragen. Zien hoe zo'n dapper, piepklein babykomkommertje verschijnt, dat vind ik elke keer opnieuw bijzonder."